Aflevering 43: De gentleman-doelman

Waarom wordt iemand keeper? Waarom wil je doelpunten voorkómen, terwijl het spelletje toch is bedoeld om ze te máken. Er moet haast wel een draadje bij je los zitten. In het profvoetbal zijn sommigen zelfs volkomen geschift. Dat begon in Nederland in de jaren zestig bij Pim Doesburg en wordt momenteel het duidelijkst aangetoond door Maikel Aerts van Willem II. Doorgedraaide ballenvangers die de hele wedstrijd lopen te vloeken en te tieren. Vooral tegen medespelers, want die hebben altijd schuld aan tegendoelpunten. De keeper zelf kan er nooit iets aan doen, al verdween het rollertje van dertig meter afstand nog zo tergend langzaam door z’n benen over de doellijn.

Vervelender is het dat collega’s op amateurniveau die misdragingen inmiddels massaal hebben overgenomen. Waar je ook langs de lijn staat, als er een doelpunt valt, hoor en zie je altijd de keeper als een idioot tekeer gaan tegen zijn verdedigers. Gelukkig zijn er ook altijd gentleman-keepers geweest. De bekendste van Nederland was Eddy Pieters Graafland, eerst doelman van Ajax, later van Feijenoord (toen nog met een lange ij) en 47-voudig international. Nooit ging hij tekeer tegen zijn ploeggenoten. Gelaten accepteerde hij elke tegengoal, pakte de bal uit het net, gooide ‘m naar voren voor de mid en overdacht in stilte met gebogen hoofd zijn zonden.
 

De bekendste gentleman-doelman uit Den Haag en omstreken was Arie Bakker. Wie de eer heeft gehad met deze grootheid te mogen voetballen, zal dat bevestigen. Een geweldige man die zijn leven lang de roodgroene kleuren van ADO heeft verdedigd. Stond altijd op de goede plaats, was de chef van het elftal en de baas in de zestien. Van top tot teen voetbalbeschaving, altijd stond daar een meneer die respect afdwong. Met zijn reddingen, aanwijzingen en uitstraling was hij een voorbeeld voor iedereen. En schelden en schreeuwen? Daar had Arie te veel klasse voor.

Arie is intussen de zeven kruisjes gepasseerd en ziet er nog steeds uit om door een ringetje te halen. Onlangs op een feestje van de Pensionados – oud-ADO’ers – was hij natuurlijk van de partij. Stralend van oor tot oor, genietend van de sfeer en van het weerzien met oude ploegmaten. Maikel Aerts en al die andere schreeuwerds hadden hem destijds eens moeten zien keepen. Dan zouden ze nu met veel meer niveau tussen de palen staan.

Chris Willemsen

© Haaglandenvoetbal.nl (TR Media)

Bij de foto’s

Eddy Pieters Graafland, in seizoen 1966-1967 als doelman verkozen tot Nederlands Voetballer van het Jaar (foto privécollectie Chris Willemsen)

ADO 1 in het seizoen 1963-1964, staand: Arie Bakker, Theo Verlangen. Theo Kleindijk, Jan van den Oever, Martin van Vianen, Jan Villerius, Freek van der Lee en zittend: Harry Heijnen, Lambert Maassen, Hassie van Wijk, Kees Aarts, Piet de Zoete en Donald Feldmann (foto Freek Riep – www.freekadodenhaag.com)

ADO’s hoogste amateurelftal, in mei 1974 op het KNVB Sportcentrum in Zeist landskampioen, onder leiding van trainer/coach Huub Scherpenisse (uiterst links) en Arie Bakker, rechts beneden in het rood (foto Chris Willemsen)

Arie Bakker, links staand op 25 januari jl op het feestje van de Pensionados, met naast hem Martin Jol, Aad de Mos, Mario van der Ende, Lex Schoenmaker, Harry Vos, Jan-Hermen de Bruijn en zittend: Joop Quellhorst, Rob Baan, Henk van Leeuwen en Dick Advocaat (foto Hans Willink)